پژوهش حاضر با رویکردی توصیفی-تحلیلی، به واکاوی و نقد نسبت میان «توحید حاکمیت» و «سکولاریسم» در هندسه معرفتی و عملکرد سیاسی جریان وهابیت می‌پردازد. پرسش اصلی این است که خوانش وهابیت از توحید، چگونه به پذیرش و بازتولید سکولاریسم پنهان و ساختاری منجر شده است. یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که وهابیت با اتخاذ رویکردی تقلیل‌گرایانه، توحید را صرفاً به ساحت مناسک و عقاید فردی محدود ساخته و با تفکیک عامدانه عرصه عقیده از نظام‌سازی اجتماعی، عملاً رسالت سیاسی و تمدنی انبیاء را نفی می‌کند. این جریان با بهره‌گیری ابزاری از مفاهیمی همچون «کفر اصغر» و ارائه توجیهات تئولوژیک برای اقتدارگرایی حاکمان عرفی، پارادوکسی عمیق میان تکفیر در ساحت نظری و تطهیر حاکمیت‌های غیردینی در عرصه عملی ایجاد کرده است. در نهایت، این مقاله نتیجه می‌گیرد که وهابیت برخلاف ظاهر متصلب و ادعاهای سلفی‌گرایانه خود، هم در مبانی ایدئولوژیک و هم در کنشگری سیاسی، ماهیتی سکولار دارد. با تهی کردن دین از ظرفیت‌های اجتماعی و سیاسی و ارائه قرائتی حداقلی، وهابیت در عمل با مبانی اصیل «توحید حاکمیت» در تضاد بوده و به جای تحقق شریعت، به ابزاری برای تثبیت نظم‌های سکولار تبدیل شده است. این تضاد میان ادعا و کارکرد، نشان‌دهنده ناکارآمدی ساختاری وهابیت در ارائه الگویی جامع از حکمرانی دینی است.