امروزه مبحث قومیت و نقش آنها در پیشرفت جوامع یکی از مسائل اساسی در تمامی کشورهای جهان به‌ویژه در جوامع چند قومیتی است. کشور ما نیز که از جوامع چند قومیتی به شمار می‌رود و در راستای حقوق و توسعة قومیت­ها دارای مسائل و چالش­های متفاوتی بوده، نیازمند است در سیاست‌گذاری­ها و برنامه­ریزی­های توسعه به موضوع قومیت­ها توجه بیشتر و کاربردی­تر شود. در این پژوهش درصدد بررسی جایگاه توسعة قومی در برنامه‌های توسعه، پس از انقلاب اسلامی هستیم و به این پرسش پاسخ داده خواهد شد که «جایگاه الگوی توسعة قومی در برنامه‌های توسعه پس از انقلاب اسلامی چگونه بوده است؟»؛  با بررسی اسناد و برنامه‌های توسعه به این نتیجه خواهیم رسید که توسعة قومی حلقة مفقوده روند توسعة متوازن کشور بوده  و به عبارتی توسعة قومی از دغدغه‌ها و مسائل اصلی سیاستگذاران توسعه‌ کشور نبوده و به‌ندرت در برنامه‌های توسعه نامی از اقوام آمده است. پرداختن به مسئلة توسعة اقوام را به‌سختی می‌توان در چهارچوب نگاه به مسائل مناطق حاشیه‌ای، فقرا و نیازمندان دید.