- ابن منظور (1988 م). لسان العرب، بیروت: دارالجلیل.
- ادیانی، سید علیرضا (1390). کاربست مصلحت در نظام جمهوری اسلامی. حصون، 31، 71-88، http://noo.rs/SEfP2
- امام خمینی، سید روحالله (1389). صحیفه امام. تهران: مؤسسه نشر و تنظیم آثار امام خمینی، چاپ پنجم.
- امام خمینی، سید روحالله (1381). ولایتفقیه (حکومت اسلامی). تهران: مؤسسه نشر و تنظیم آثار امام خمینی، چاپ یازدهم.
- جلیل زاده ماکویی، حسین و لزگی، علینقی (1395). کارکرد مصلحت در فقه و حکومت اسلامی. تهران: وانا گستر.
- جوادی آملی، عبدالله (1398). ولایتفقیه؛ ولایت فقاهت و عدالت. قم: نشر اسراء، چاپ بیستم.
- دهخدا، علیاکبر (1377). لغتنامه دهخدا. تهران: انتشارات دانشگاه تهران، چاپ دوم.
- سید باقری، سید کاظم. (1390). نقش مصلحت در تحول فقه سیاسی شیعه. مطالعات انقلاب اسلامی، 8 (24)، 75-100. https://enghelab.maaref.ac.ir/article-1-1354-fa.html
- شفیعی، محمود و خالقی، علی (1397) گفتمان مصلحت در فقه سیاسی شیعه و اهل سنت. علوم سیاسی،21 (81)، 33-58. 10.22081/psq.2018.65872 https://doi.org/
- فوزی، یحیی. (1395). بنیانها و مباحث نقلی اندیشه سیاسی اسلام. تهران: نشر پژوهشکده امام خمینی و انقلاب اسلامی، چاپ اول.
- معین، محمد (1377). فرهنگ معین. تهران: انتشارات امیرکبیر، چاپ پنجم.
- نصرتی، علیاصغر. (1398). نظام سیاسی اسلام. قم: نشر هاجر، چاپ اول.